pHéR-d

Dün gece birden içimden gelenleri yazdım, ortaya bu çıktı..

Nasıl sevdim, nasıl sevdim…

uykusuz gözlerimdeki hafif ıslaklığın verdiği sızı gibi sevdim seni
benden uzak olsan bile hafızamdaki yakınlığının verdiği mutluluk kadar…
benim olamayacağını düşündüğümde içimde oluşan hüzün kadar sevdim seni
karanlığımda yaşadığım mutluluk kadar…
kazarada olsa ellerine dokunduğumda yaşadığım heyecan gibi sevdim seni
sıradan da olsa güzel benim için bakışların, sesin..
güldüğünde hissettiğim mutluluk kadar sevdim seni
yalnız günlerimi yok edebileceğini ne kadar iyi biliyorsam o kadar…
birşey söylemesen bile ilgini belli etmek için bana bakmanı sevdim
saçlarının sevdiğim rengine kavuşmasına ne kadar sevindiysem o kadar…
sessizliğini, duruşunu, bakışını… seni
senin olmadığın bir yeri düşündüğümde üzüldüğüm kadar…
beni deli eden çekingenliğini sevdim
her ne kadar hoşlanmasamda ilgini tam manasıyla belli etmemeni
benimle birlikte yaptığın şeyleri unutmamanı sevdim
şu güne kadar dünyaya düşmüş yağmur taneleri kadar…
içten, sessizce sevdim ben seni
ağladığını söylediğinde ne kadar üzüldüğümü tahmin edemeyeceğin kadar…
ve bir de benim olduğunu düşündüğüm anları sevdim
ne kadar mutlu olacağımı tahmin edemeyeceğim kadar…